Na een quasi perfecte zaterdag (2 overwinningen en 1 nederlaag) was JuGe als tweede in zijn poule doorgestoten tot de kwartfinales van het internationaal toernooi in Amsterdam. Polen kwam hierin op de purperen boterham te liggen. Met wat vers bloed in de ploeg (waaronder een zeer puike gelegenheidskeeper Jelle, nogmaals bedankt Rob) werden de veters geregen voor wat de belangrijkste match van het toernooi moest worden. 

Het Poolse leger bestond voornamelijk uit jonge hongerige honden en hondjes, aan de zijlijn aangevuld met een zeurzak van een lijnrechter en een verrassend toonvaste accordeonist. De zenuwen stonden strak, kapitein Denis Marichalihno kreeg alle neuzen in dezelfde richting, maar toch moesten we de eerste tien minuten aan onze Poolse opponent geven. Een goed tikkend geheel maakte het ons bij momenten flink lastig ; de JuGe Armada kreunde en kraakte en moest zich uiteindelijk gewonnen geven op een knappe afvallende bal die via de paal binnenzwiebelde. En die Polen, zij dachten niet voor het laatst dat het in de sjakos was. Met de kantwissel kwam echter ook de gedaantewissel: JuGe op zijn best, met goeie hoge druk, fysieke duels en bloed in de ogen. Polen kwam bij momenten nog wel eens goed opzetten, maar begon toch stilletjesaan maar zeker onder te liggen. Een JuGe doelpunt hing in de lucht en na enkele net-niet-pogingen was in de laatste minuut Hij er toch wel niet weer, de man die vanaf heden in Polen het onuitwisbare epitheton ornans Dekselse Joost Rekkers draagt : de goaltjesdief tikte al vallend de bal in het Poolse kot en de 1-1 was een feit, ondanks het zoveelste gekleurde protest van onze Poolse vriend lijnrechter. Weg Poolse droom, welkom penalties! En daarin trok JuGe aan het langste eind; enkel de gestopte plaatser van gelegenheidsspeler Jeroen Huizinga zorgde even voor een onnodig hoog opwippend hart, maar Polen faalde twee maal en JuGe niet meer. Zelden een ploeg zo snel en zo ontgoocheld zien afdruipen. En voor JuGe smaakte deze zegeroes naar meer.

Halve finales zowaar, en wel tegen veruit de sympathiekste shotters van het toernooi, de Schotten. Meer grijze haren dan de Polen, maar we wisten dat er ervaring in de ploeg zat en besloten hen te bekampen zoals een Schotse ploeg bekampt moet worden: op zijn Schots. Vanaf de eerste minuut vlogen weerin, we verzamelden een recordaantal corners in no time, het werd heet, heter, heetst voor het Schotse doel maar de bal ging er niet in. 0-0 na de beste match van JuGe tegen een stevig spelend maar fair Schotland. Wederom penalty's dan maar, en daarin was goalie Jelle zonder twijfel De Man Van Gent: twee gestopte penalties en JuGe zelf miste er geen eentje. 

Wat weinigen gedacht hadden, werd dus werkelijkheid, JuGe zat in de finale. En hoe gaat dat in finales tegen Duitsers: elke aanwezige op het toernooi supporterde voor JuGe, de Schotten op kop. Vorige opponenten van die mannen kwamen ons een hart onder de riem steken en bezwoeren ons toch maar zeker te winnen. Europa spande samen en heeft veel vergeven maar is toch blijkbaar nog niet alles vergeten... Maar Gary Lineker wist het al in 1990: "football is a simple game: 22 men chase a ball for 90minutes and at the end, the Germans win". Een zeer vroeg en onverwacht tegendoelpunt - man met rug naar ons doel schiet op goed geluk uit de draai en de bal belandt achter een verbaasde Jelle in ons kot -  deed ons al snel achter de feiten aanhollen ; JuGe toonde zich evenwel niet onbetuigd en prikte nauwelijks twee minuten later fraai tegen met een corner uit het boekje (Kriske, Bert is dé cornerman!!). Maar den Duits, het blijven machines, fysiek sterk en snel, potig tot op het randje en er eigenlijk evenveel over, en nooit afgeven meneer, nooit afgeven. Ze kwamen van overal, vonden het gaatje en speelden een counter perfect uit. De 2-1 was een feit en zou dat blijven tot het einde. 

Een verdiende winnaar, maar JuGe had het hart van het publiek veroverd. Dat werd nog eens duidelijk bij de bekeruitreiking, waarin het hartverwarmende applaus aan het adres van JuGe voor Alex “hét moment van het toernooi" was. Zeer fijn toernooi met een onverhoopte tweede plaats, vlekkeloze organisatie, schitterend weer en een prima publiek: meer moest dat niet zijn.

Nogmaals bedankt aan alle aanwezigen en niet in het minst Isabelle, die ongeveer elke JuGe kuit en bil een of meerdere malen onder de masserende handen heeft genomen en feilloos instond voor de appelsientjes en Dextran drankskes. DDD, de échte eerste assistent catering is opgestaan.

Amsterdam toernooi 2009

(tekst: Jan Criel / foto's: Bert Mariën & Alexander Bouckaert)